MAMANOMAMA

UPDATE THE GAME

Ooit plukten we bloemblaadjes om onszelf ervan te overtuigen dat er een antwoord was, om ritme te geven aan onzekerheid, om te geloven dat toeval een soort lot was.
Nu kijken we op onze telefoons, wachten we op een signaal en interpreteren we stilte alsof het iets betekent.
Online.
Offline.
Typing…
deleting…
gone.
Ik pluk een blaadje. Ik kijk op het scherm.
Nog steeds niets.
Nog een blaadje. Nog een excuus.
Nog een verhaal in mijn hoofd.
Ik scheur de bloem open alsof ze iets zou kunnen weten — alsof liefde een logica heeft,
alsof er een juist antwoord is. Maar liefde antwoordt niet. Het is onduidelijk. Het is niet eerlijk.
Ze weigert zich te vereenvoudigen. Ze verschuilt zich in details, in slechte timing, in alles wat onuitgesproken blijft.
En jij blijft daar zoeken naar een teken dat er misschien niet eens is.
En uiteindelijk, blaadje na blaadje, boodschap na boodschap, blijft er maar één waarheid over: je weet het niet…